پرش به محتوای اصلی
اسیری لاهیجی اسیری لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۳۶۵

حان الرحیل مابر دلدار میرویم

لاخوف گو بعشق چو همراه می شویم

هرگز نظر بدنیی و عقبی نیفکنیم

ترک همه گرفته پی یار می رویم

ما طالبیم و در پی مطلوب روز و شب

دایم چو سایه از پی آن نور می دویم

مشتاق حسن روی نگاریم آنچنان

کز شوق یکنفس به شب و روز نغنویم

مطرب بنای، دم زدم عشق می دمد

تا سر عشق از نفس نای بشنویم

تا کی ز عشق و عاشق کهنه کنی حدیث

عشقم بنو ببین که کنون عاشق نویم

معشوق و عاشق ار چه بمعنی یکی بود

بنگر اسیریا که به معنی یکی دویم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۶۷حالیا در بزم وصل دوست جامی می‌زنم
  2. شمارهٔ ۳۶۸ما دین و دل فدای غم یار کرده ایم
  3. شمارهٔ ۳۶۹روی تو به نقشهای محکم
  4. شمارهٔ ۳۷۰ما در هوای وصل تو شیدای عالمیم
  5. شمارهٔ ۳۷۱تجلی جمالش را اگر آئینه شد عالم
  6. شمارهٔ ۳۷۲من ز تاب آتش عشق تو ناپرواستم
  7. شمارهٔ ۳۷۳ما در طریق عشق تو جانباز بوده ایم
  8. شمارهٔ ۳۷۴ای ماه رو ای ماه رو من عاشق روی توام
همه‌ی غزلیات ←

اسیری لاهیجی درباره‌ی اسیری لاهیجی

شمس‌الدین‌ محمد بن‌ یحیی‌ بن‌ علی‌ گیلانی لاهیجی نوربخشی (سال تولد نامعلوم، درگذشته به سال ۹۱۲ هجری قمری) متخلص به «اسیری‌» و «فدایی» و مشهور به «اسیری لاهیجی» عارف‌، شاعر و از مشایخ‌ سلسلهٔ نوربخشیه‌ است. کتاب «اسرار الشهود» اسیری با استفادهٔ از نسخهٔ آماده شده به کوشش آقای محمد رسا و کتاب «رسائل لاهیجی» با استفاده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.