علی اشتری
شمارهٔ ۹۶ - آشفته
آشفته ز اغیارم و آزرده ز یارم
نه صبر بدل مانده، نه راحت نه قرارم
هم سوخته چون شمعم و هم خسته چو بلبل
هم شعله بسر دارم و هم ناله بر آرم
نه جان بلبم آید و نه یار در آغوش
نه بوی تو آرد سحری باد بهارم
نی نی که مرا بار غم از بار تو بیش است
تو رنجه ز گل گشتی و من خسته ز خارم
ای غنچه! بیا تا دهن تنگ تو بوسم
تنها تو بمانی بدهان و لب یارم
پروانه صفت چاره بجز سوختنم نیست
با وصل تو در آتش و با هجر تو زارم
از دیده روان کرده ام این جوی بدامن
تا سرو روانی بنشیند بکنارم
فرهادم و از هر مژه صد تیشه کنم راست
تا کام خود از سنگ دل یار بر آرم