علی اشتری
شمارهٔ ۹۵ - قصه شمع
میرود در همه عالم بنکوئی سخنم
که بجز نام تو هرگز نرود بر دهنم
بهوای سر کوی تو چنان مأنوسم
که دگر یاد نیاید وطن خویشتنم
قصه شمع و گل و بلبل و پروانه مخوان
که تو خود شمع و گلی، بلبل و پروانه منم
گو: به تیغم بزن، ای ماه پریچهر! که من
پیش تیغ تو گرم سر برود، دم نزنم
تیشه مژه بکف دارم و نامم فرهاد
همه دانند تو شیرینی و من کوه کنم