پرش به محتوای اصلی
امیر معزی امیر معزی

قطعات

شمارهٔ ۴

شاه بهرامشاه بن مسعود

خواجه مسعود سعد را بنواخت

از کرم حق شعر او بگزارد

وز خرد قدر فضل او بشناخت

کز سواران فضل بهتر از او

کس به ‌چوگان فضل ‌گوی نباخت

زرّ کانی بیافت وقت سخن

زرّ طبعی که در سخن بگداخت

در سخن زر چو او که داند یافت

در سخن دُرّ چو او که یارد ساخت

تا معزی قصایدش بشنید

دل ز بیهوده‌ها همه پرداخت

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۶تیر شه را به‌ نظم بستودم
  2. شمارهٔ ۷نه بس بود که در غزل یار و در مدیح
  3. شمارهٔ ۸زان خط تو که همی بردمد از عارض تو
  4. شمارهٔ ۹ای وزیری‌ که همت تو همی
  5. شمارهٔ ۱۰بیاید نام او در مَخلَص شعر
  6. شمارهٔ ۱۱جهان ‌گشاده ثنای تو را چو شیر دهان
  7. شمارهٔ ۱۲دریاست خاطر من و گوهر در او سخن
  8. شمارهٔ ۱۳امام بود محمد، علی خلیفه ی او
همه‌ی قطعات ←

امیر معزی درباره‌ی امیر معزی

امیرالشعراء ابوعبداﷲ محمد معزی نیشابوری فرزند امیرالشعراء عبدالملک برهانی نیشابوری از شاعران دربار الب ارسلان بود. او خود برای نظامی عروضی از پدرش سخن رانده است که «پدر من امیرالشعراء برهانی رحمه اﷲ در اول دولت ملکشاه به شهر قزوین از عالم فنا به دار بقا تحویل کرد و در آن قطعه -که سخت معروف است- مرا به سلطان ملکشاه سپ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.