پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

غزلیات

شمارهٔ ۵۲

چون رنجه شود خوی تو از همسری ما

محرومی ما به بود از محرمی ما

ما کم چو هلالیم و تو چون ماه تمامی

باشد که کمال تو ببیند کمی ما

ترسم که تو ای آهوی وحشی بگریزی

از ناکسی مردم و نامردمی ما

پژمردگیت هیچ مباد ای چمن حسن

کز سبزه خط تو بود خرمی ما

اهلی چه کنی شکوه که عقل همه سوزد

در حسرت دیوانگی و بی‌غمی ما

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۴کوی تو که من از همه کس واپسم آنجا
  2. شمارهٔ ۵۵به خلوت بهل شیخ دل مرده را
  3. شمارهٔ ۵۶پس از اجل به که روشن شود نکویی ما
  4. شمارهٔ ۵۷ای بی‌تو از خون بسته گل مژگان من بر خارها
  5. شمارهٔ ۵۸هوای دیدنت ای ترک تند خوست مرا
  6. شمارهٔ ۵۹به هم متاب دگر سنبل پریشان را
  7. شمارهٔ ۶۰زلف چو مار او کشد در دهن بلا مرا
  8. شمارهٔ ۶۱کس نبودش خبر از زشتی و زیبایی ما
همه‌ی غزلیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.