پرش به محتوای اصلی
اهلی شیرازی اهلی شیرازی

غزلیات

شمارهٔ ۱۲۴۹

خبرم شدست کانمه هوس شراب کرده

چکنم که این حکایت جگرم کباب کرده

که نمود (می) بجامش که ز غم بسوخت جانم

ز که بود این خرابی که مرا خراب کرده

ز زلال جان شیرین می اوست در دل من

بشراب تلخ مردم بچه رو بتاب کرده

بکجا کشید ساغر بکه شد حریف یا رب

که دل مرا بصد غم گرو عذاب کرده

مشنو ز غیر اهلی که شب آنحریف می زد

بکمان آنکه حسنش همه روز خواب کرده

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۲۵۱ای مصور ز کف این تخته تعلیم بنه
  2. شمارهٔ ۱۲۵۲تنم که غرقه بخون اشک لاله گون کرده
  3. شمارهٔ ۱۲۵۳آتش آهم نهال وادی ایمن شده
  4. شمارهٔ ۱۲۵۴گهی که زلف بر آن روی مهوش افتاده
  5. شمارهٔ ۱۲۵۵کی دل بی‌دردی از داغ گزندی سوخته
  6. شمارهٔ ۱۲۵۶نه دیده مثل تو دیده نه کس نشان داده
  7. شمارهٔ ۱۲۵۷ساقیا، باده بدین مست دل افتاده مده
  8. شمارهٔ ۱۲۵۸جدایی از درت جانا بزهر آلوده تیرم به
همه‌ی غزلیات ←

اهلی شیرازی درباره‌ی اهلی شیرازی

محمد بن‌ یوسف اهلی شیرازی (زادهٔ ۸۵۸ هجری قمری در شیراز – درگذشتهٔ ۹۴۲ هجری قمری در شیراز) شاعر قرن نهم و دهم هجری است. اهلی در سرودن انواع شعر استاد بود و آنچنان که از شعرش مشخص است مطالعهٔ وسیعی روی دیوانهای شاعران پیش از خود دارد. در غزلیات او تأثیر حافظ و سعدی و همچنین شیوهٔ وقوعی تحت تأثیر شاعران این مکتب همچون ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.