پرش به محتوای اصلی
ظهیر فاریابی ظهیر فاریابی

رباعیات

شمارهٔ ۹

رازی که به گل نسیم سنبل گفته ست

پیداست ندانم که به بلبل گفته ست

از غنچه بسته لب نیاید این کار

گل بود دهن دریده هم گل گفته ست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۱دل خیمه غم بر آتش تاب زده ست
  2. شمارهٔ ۱۲بس دل که ز تو خون شده در برمانده ست
  3. شمارهٔ ۱۳عناب لبت رنگ زخم بر بوده ست
  4. شمارهٔ ۱۴شاها،ز تو کار ملک ودین بانسق است
  5. شمارهٔ ۱۵می را که همیشه با خرد دندان است
  6. شمارهٔ ۱۶دی بر ورقی که آن ز اشعار من است
  7. شمارهٔ ۱۷هر چند که میل تو سوی بیدادی ست
  8. شمارهٔ ۱۸گر یار بداندی کِم اندر دل چیست
همه‌ی رباعیات ←

ظهیر فاریابی درباره‌ی ظهیر فاریابی

ظهیرالدین ابوالفضل طاهر بن محمد فاریابی (۵۵۰ - ۵۹۸ ه.ق) از قصیده‌سرایان بزرگ قرن ششم در فاریاب (در نزدیکی بلخ) زاده شد. مدتی را در نیشابور به سر برد و پس از وفات در مقبرة‌الشعرای تبریز به خاک سپرده شد. وی از شاعران استاد و سخن‌سرایان بلیغ پایان قرن ششم و یکی از بزرگان قصیده و غزل است که در تحول غزل نقش مهمی را ایفا کر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.