پرش به محتوای اصلی
ظهیر فاریابی ظهیر فاریابی

رباعیات

شمارهٔ ۱۰

چشمی دارم همیشه بر صورت دوست

با دیده مرا خوش است چون دوست دروست

از دیده و دوست فرق کردن نه نکوست

یا اوست به جای دیده یا دیده خود اوست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲بس دل که ز تو خون شده در برمانده ست
  2. شمارهٔ ۱۳عناب لبت رنگ زخم بر بوده ست
  3. شمارهٔ ۱۴شاها،ز تو کار ملک ودین بانسق است
  4. شمارهٔ ۱۵می را که همیشه با خرد دندان است
  5. شمارهٔ ۱۶دی بر ورقی که آن ز اشعار من است
  6. شمارهٔ ۱۷هر چند که میل تو سوی بیدادی ست
  7. شمارهٔ ۱۸گر یار بداندی کِم اندر دل چیست
  8. شمارهٔ ۱۹در پرده خوشدلی کسی را راهی ست
همه‌ی رباعیات ←

ظهیر فاریابی درباره‌ی ظهیر فاریابی

ظهیرالدین ابوالفضل طاهر بن محمد فاریابی (۵۵۰ - ۵۹۸ ه.ق) از قصیده‌سرایان بزرگ قرن ششم در فاریاب (در نزدیکی بلخ) زاده شد. مدتی را در نیشابور به سر برد و پس از وفات در مقبرة‌الشعرای تبریز به خاک سپرده شد. وی از شاعران استاد و سخن‌سرایان بلیغ پایان قرن ششم و یکی از بزرگان قصیده و غزل است که در تحول غزل نقش مهمی را ایفا کر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.