پرش به محتوای اصلی
ظهیر فاریابی ظهیر فاریابی

رباعیات

شمارهٔ ۱۵

می را که همیشه با خرد دندان است

هم اوست که مونس خردمندان است

می در خُم اگر چه سر گرفته است رواست

در شیشه نگر که خرم و خندان است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۷هر چند که میل تو سوی بیدادی ست
  2. شمارهٔ ۱۸گر یار بداندی کِم اندر دل چیست
  3. شمارهٔ ۱۹در پرده خوشدلی کسی را راهی ست
  4. شمارهٔ ۲۰بر خال تو جز حال تبه نتوان داشت
  5. شمارهٔ ۲۱شاها چو فلک عُلسو رای تو نداشت
  6. شمارهٔ ۲۲ایزد عَلَم فتح برای تو فراشت
  7. شمارهٔ ۲۳بر کرده چو مه سر از گریبان می رفت
  8. شمارهٔ ۲۴دی شاه بتان با رخ رنگین می رفت
همه‌ی رباعیات ←

ظهیر فاریابی درباره‌ی ظهیر فاریابی

ظهیرالدین ابوالفضل طاهر بن محمد فاریابی (۵۵۰ - ۵۹۸ ه.ق) از قصیده‌سرایان بزرگ قرن ششم در فاریاب (در نزدیکی بلخ) زاده شد. مدتی را در نیشابور به سر برد و پس از وفات در مقبرة‌الشعرای تبریز به خاک سپرده شد. وی از شاعران استاد و سخن‌سرایان بلیغ پایان قرن ششم و یکی از بزرگان قصیده و غزل است که در تحول غزل نقش مهمی را ایفا کر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.