پرش به محتوای اصلی
ظهیر فاریابی ظهیر فاریابی

رباعیات

شمارهٔ ۱۲

بس دل که ز تو خون شده در برمانده ست

بس دست که از هجر تو در سر مانده ست

وی بس سخنان نغز چون گوهر و زر

کز گوش تو همچو حلقه بر در مانده ست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۴شاها،ز تو کار ملک ودین بانسق است
  2. شمارهٔ ۱۵می را که همیشه با خرد دندان است
  3. شمارهٔ ۱۶دی بر ورقی که آن ز اشعار من است
  4. شمارهٔ ۱۷هر چند که میل تو سوی بیدادی ست
  5. شمارهٔ ۱۸گر یار بداندی کِم اندر دل چیست
  6. شمارهٔ ۱۹در پرده خوشدلی کسی را راهی ست
  7. شمارهٔ ۲۰بر خال تو جز حال تبه نتوان داشت
  8. شمارهٔ ۲۱شاها چو فلک عُلسو رای تو نداشت
همه‌ی رباعیات ←

ظهیر فاریابی درباره‌ی ظهیر فاریابی

ظهیرالدین ابوالفضل طاهر بن محمد فاریابی (۵۵۰ - ۵۹۸ ه.ق) از قصیده‌سرایان بزرگ قرن ششم در فاریاب (در نزدیکی بلخ) زاده شد. مدتی را در نیشابور به سر برد و پس از وفات در مقبرة‌الشعرای تبریز به خاک سپرده شد. وی از شاعران استاد و سخن‌سرایان بلیغ پایان قرن ششم و یکی از بزرگان قصیده و غزل است که در تحول غزل نقش مهمی را ایفا کر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.