پرش به محتوای اصلی
ظهیر فاریابی ظهیر فاریابی

رباعیات

شمارهٔ ۲۹

خسرو چو به خرمی قدح بر دارد

وز ابر بیان در معانی بارد

از رحمت او چه کم شود گر گه گاه

این گمشده را به لطف خود یادآرد؟!

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۱گر یک نفست ز زندگانی گذرد
  2. شمارهٔ ۳۲با عشق تو در جهان غم نان که خورد؟
  3. شمارهٔ ۳۳بلبل چو ز عشق گل فغان در گیرد
  4. شمارهٔ ۳۴از عشق تو در تنم روان می سوزد
  5. شمارهٔ ۳۵دی چشم تو را سِحر مطلق می زد
  6. شمارهٔ ۳۶گه شانه زبان در خم گیسوت کشد
  7. شمارهٔ ۳۷در عشق اگر دمی قرارت باشد
  8. شمارهٔ ۳۸دل فصل ربیع را چو جان می داند
همه‌ی رباعیات ←

ظهیر فاریابی درباره‌ی ظهیر فاریابی

ظهیرالدین ابوالفضل طاهر بن محمد فاریابی (۵۵۰ - ۵۹۸ ه.ق) از قصیده‌سرایان بزرگ قرن ششم در فاریاب (در نزدیکی بلخ) زاده شد. مدتی را در نیشابور به سر برد و پس از وفات در مقبرة‌الشعرای تبریز به خاک سپرده شد. وی از شاعران استاد و سخن‌سرایان بلیغ پایان قرن ششم و یکی از بزرگان قصیده و غزل است که در تحول غزل نقش مهمی را ایفا کر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.