پرش به محتوای اصلی
ظهیر فاریابی ظهیر فاریابی

رباعیات

شمارهٔ ۲

چندان زغم انگیخته ام آتش و آب

وز دیده و دل ریخته ام آتش و آب

از آرزوی لبش چو رخساره او

در یکدگر آمیخته ام آتش و آب

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴نتوان ز جفای چرخ گردنده گریخت
  2. شمارهٔ ۵شاها،می عمرت فلک از جام بریخت
  3. شمارهٔ ۶باد آمد و گل بر سر میخواران ریخت
  4. شمارهٔ ۷خصمت چو شکوفه مدتی رنگ آمیخت
  5. شمارهٔ ۸ای باده،کدام دایگان پروردت
  6. شمارهٔ ۹رازی که به گل نسیم سنبل گفته ست
  7. شمارهٔ ۱۰چشمی دارم همیشه بر صورت دوست
  8. شمارهٔ ۱۱دل خیمه غم بر آتش تاب زده ست
همه‌ی رباعیات ←

ظهیر فاریابی درباره‌ی ظهیر فاریابی

ظهیرالدین ابوالفضل طاهر بن محمد فاریابی (۵۵۰ - ۵۹۸ ه.ق) از قصیده‌سرایان بزرگ قرن ششم در فاریاب (در نزدیکی بلخ) زاده شد. مدتی را در نیشابور به سر برد و پس از وفات در مقبرة‌الشعرای تبریز به خاک سپرده شد. وی از شاعران استاد و سخن‌سرایان بلیغ پایان قرن ششم و یکی از بزرگان قصیده و غزل است که در تحول غزل نقش مهمی را ایفا کر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.