پرش به محتوای اصلی
واقف لاهوری

غزلیات ناتمام

شمارهٔ ۲۶

کس چه کند این دل آواره را

این دل آوارهٔ صدپاره را

باده به آن چشم سیه‌دل مده

مست مکن کافر خونخواره را

در شب هجران تو ای مه‌جبین

می‌شمرم ثابت و سیّاره را

چشم من از گریه به طفلی نمود

کشتی طوفان‌زده گهواره را

ادامه‌ی غزلیات ناتمام

  1. شمارهٔ ۲۸نتَوان کرد مرا از تو به تدبیر جدا
  2. شمارهٔ ۲۹بگو به آن مژه‌ها تا زنند تیر مرا
  3. شمارهٔ ۳۰هست آرزوی بوسه‌ای از تو من دل‌ریش را
  4. شمارهٔ ۳۱نوبهار است و ندارم دلِ خشنود بیا
  5. شمارهٔ ۳۲توان داشت معذور در گردشم
  6. شمارهٔ ۳۳خستهٔ عشقیم و می‌سوزد دل غمگین ما
  7. شمارهٔ ۳۴تا فرود آمدی به خانهٔ ما
  8. شمارهٔ ۳۵می‌روی و حسرت بسیار می‌ماند به جا
همه‌ی غزلیات ناتمام ←

درباره‌ی واقف لاهوری

شیخ نورالعین معروف به واقف لاهوری یا واقف بتالوی (درگذشتهٔ ۱۱۹۰ ق / ۱۷۷۶ م) از شاعران پارسی‌گوی و پنجابی‌زبان قرن دوازدهم هجری در شبه‌قارهٔ هند بود. وی در شهر بتالهٔ پنجاب به دنیا آمد. پدرش قاضی امانت‌الله، قاضی‌القضات بتاله بود و خانوادهٔ او از اعیان و بزرگان منطقه به‌شمار می‌رفت. سال دقیق تولدش در هیچ‌یک از تذکره‌ها...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.