پرش به محتوای اصلی
واقف لاهوری

قطعات

شمارهٔ ۹۵

در گریه دوش یک مژه‌ام خواب برده بود

تا چشم بازگشت مرا آب برده بود

امشب به یاد گوهر گوشش ز بس طپید

اشکم کزو ز قطرهٔ سیماب برده بود

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۹۷هر کجا آن قد و قامت باشد
  2. شمارهٔ ۹۸کجا زمانه غم روزگار من دارد
  3. شمارهٔ ۹۹مرگ در هجر دوست از من باد
  4. شمارهٔ ۱۰۰به غیر ناله که آن نیز جسته جسته برآید
  5. شمارهٔ ۱۰۱داغت پس از فنا به مزارم بهار کرد
  6. شمارهٔ ۱۰۲به غم عشق شاد باید مرد
  7. شمارهٔ ۱۰۳در گلشن کویش که صبا راه ندارد
  8. شمارهٔ ۱۰۴رفتی از گلشن و گل‌ها همه دلگیر شدند
همه‌ی قطعات ←

درباره‌ی واقف لاهوری

شیخ نورالعین معروف به واقف لاهوری یا واقف بتالوی (درگذشتهٔ ۱۱۹۰ ق / ۱۷۷۶ م) از شاعران پارسی‌گوی و پنجابی‌زبان قرن دوازدهم هجری در شبه‌قارهٔ هند بود. وی در شهر بتالهٔ پنجاب به دنیا آمد. پدرش قاضی امانت‌الله، قاضی‌القضات بتاله بود و خانوادهٔ او از اعیان و بزرگان منطقه به‌شمار می‌رفت. سال دقیق تولدش در هیچ‌یک از تذکره‌ها...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.