پرش به محتوای اصلی
واقف لاهوری

قطعات

شمارهٔ ۱۷۵

چو زلف یار به آشفتگی سری دارم

ز من مپر عجب حال ابتری دارم

بر آستانه او حق بندگیست مرا

به مهر سجده درین باب محضری دارم

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۱۷۷اینکه من بعد از وداع گل به گلشن مانده‌ام
  2. شمارهٔ ۱۷۸گر نه عشق اختیار می‌کردم
  3. شمارهٔ ۱۷۹من نه آنم که علاج دل رنجور کنم
  4. شمارهٔ ۱۸۰بی‌تو کی میل به صهبا من غم پیشه کنم
  5. شمارهٔ ۱۸۱راز من فاش شد از گریه الهی چه کنم
  6. شمارهٔ ۱۸۲از حرف شکوه طبع تو بر هم نمی‌زنم
  7. شمارهٔ ۱۸۳تن به مردم داده‌ام از یار دور افتاده‌ام
  8. شمارهٔ ۱۸۴لطف آن سرو سهی می‌خواهم
همه‌ی قطعات ←

درباره‌ی واقف لاهوری

شیخ نورالعین معروف به واقف لاهوری یا واقف بتالوی (درگذشتهٔ ۱۱۹۰ ق / ۱۷۷۶ م) از شاعران پارسی‌گوی و پنجابی‌زبان قرن دوازدهم هجری در شبه‌قارهٔ هند بود. وی در شهر بتالهٔ پنجاب به دنیا آمد. پدرش قاضی امانت‌الله، قاضی‌القضات بتاله بود و خانوادهٔ او از اعیان و بزرگان منطقه به‌شمار می‌رفت. سال دقیق تولدش در هیچ‌یک از تذکره‌ها...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.