پرش به محتوای اصلی
واقف لاهوری

قطعات

شمارهٔ ۱۸۲

از حرف شکوه طبع تو بر هم نمی‌زنم

شمشیر می‌زنی تو و من دم نمی‌زنم

روشن چراغ عشق ز من شد که همچون شمع

داغم ولیک دست به مرهم نمی‌زنم

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۱۸۴لطف آن سرو سهی می‌خواهم
  2. شمارهٔ ۱۸۵رفتی و بسی ملال دارم
  3. شمارهٔ ۱۸۶کی بی‌تو جای یک مژه خواب است خانه‌ام
  4. شمارهٔ ۱۸۷تا آمدم به کوی تو از کار مانده‌ام
  5. شمارهٔ ۱۸۸چنان شب بر یار نالیده بودم
  6. شمارهٔ ۱۸۹در سراغ دل خود کام به تنگ آمده‌ام
  7. شمارهٔ ۱۹۰به دعاها ز جفا باز نیایی چه کنم
  8. شمارهٔ ۱۹۱چو بست غمزهٔ آن شوخ شست بر دل من
همه‌ی قطعات ←

درباره‌ی واقف لاهوری

شیخ نورالعین معروف به واقف لاهوری یا واقف بتالوی (درگذشتهٔ ۱۱۹۰ ق / ۱۷۷۶ م) از شاعران پارسی‌گوی و پنجابی‌زبان قرن دوازدهم هجری در شبه‌قارهٔ هند بود. وی در شهر بتالهٔ پنجاب به دنیا آمد. پدرش قاضی امانت‌الله، قاضی‌القضات بتاله بود و خانوادهٔ او از اعیان و بزرگان منطقه به‌شمار می‌رفت. سال دقیق تولدش در هیچ‌یک از تذکره‌ها...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.