پرش به محتوای اصلی
واقف لاهوری

قطعات

شمارهٔ ۱۷۷

اینکه من بعد از وداع گل به گلشن مانده‌ام

تا کنم با بلبلان امداد شیون مانده‌ام

در پی قتلم نباید بود ای لیلی نسب

یادگار از دودهٔ مجنون همین من مانده‌ام

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۱۷۹من نه آنم که علاج دل رنجور کنم
  2. شمارهٔ ۱۸۰بی‌تو کی میل به صهبا من غم پیشه کنم
  3. شمارهٔ ۱۸۱راز من فاش شد از گریه الهی چه کنم
  4. شمارهٔ ۱۸۲از حرف شکوه طبع تو بر هم نمی‌زنم
  5. شمارهٔ ۱۸۳تن به مردم داده‌ام از یار دور افتاده‌ام
  6. شمارهٔ ۱۸۴لطف آن سرو سهی می‌خواهم
  7. شمارهٔ ۱۸۵رفتی و بسی ملال دارم
  8. شمارهٔ ۱۸۶کی بی‌تو جای یک مژه خواب است خانه‌ام
همه‌ی قطعات ←

درباره‌ی واقف لاهوری

شیخ نورالعین معروف به واقف لاهوری یا واقف بتالوی (درگذشتهٔ ۱۱۹۰ ق / ۱۷۷۶ م) از شاعران پارسی‌گوی و پنجابی‌زبان قرن دوازدهم هجری در شبه‌قارهٔ هند بود. وی در شهر بتالهٔ پنجاب به دنیا آمد. پدرش قاضی امانت‌الله، قاضی‌القضات بتاله بود و خانوادهٔ او از اعیان و بزرگان منطقه به‌شمار می‌رفت. سال دقیق تولدش در هیچ‌یک از تذکره‌ها...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.