پرش به محتوای اصلی
وطواط وطواط

رباعیات

شمارهٔ ۸ - در تغزل

آن دلبر ماهرخ ، که جانان منست

بر من به عزیزی چو دل و جان منست

اندر دل من نشسته باشد پیوست

مقبل تر ازین دل نبود کآن منست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۰ - در تغزلچشمی دارم ، همه پر از صورت دوست
  2. شمارهٔ ۱۱ - در شکوهدشمن چو بدانست که : احوالم چیست
  3. شمارهٔ ۱۲ - در تغزلچون چرخ همیشه رسم تو طنازیست
  4. شمارهٔ ۱۳ - در تغزلیک چند ، چو کار من ز تو ساز گرفت
  5. شمارهٔ ۱۴ - در تغزلدل جام وفا به دست اخلاص گرفت
  6. شمارهٔ ۱۵ - در تغزلمشک تبتی رنگ ز موی تو گرفت
  7. شمارهٔ ۱۶ - در مدح ملک اتسزای فتح و ظفر بندهٔ کوس و علمت
  8. شمارهٔ ۱۷ - در شکوهدر محنت این زمانهٔ بی فریاد
همه‌ی رباعیات ←

وطواط درباره‌ی وطواط

امام سعدالملک رشیدالدین محمد بن محمد بن عبدالجلیل عمری کاتب بلخی معروف به رشید وطواط شاعر نامی قرن ششم است. وی در سال ۴۸۱ هجری قمری در بلخ چشم به جهان گشود و در سال ۵۷۳ هجری قمری در گرگانج خوارزم بدرود حیات گفت. وی دبیر دیوان اتسز خوارزمشاه بود و به خاطر اندام کوچکش به او لقب «وطواط» (به معنای خفاش یا نوعی پرستو) دادن...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.