وطواط
شمارهٔ ۱۵ - در تغزل
مشک تبتی رنگ ز موی تو گرفت
خوشبوی بدان گشت که بوی تو گرفت
گر زانکه ز آفتاب گیرد یاقوت
یاقوت لبت رنگ ز روی تو گرفت
وطواط
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۷ - در شکوهدر محنت این زمانهٔ بی فریاد
- شمارهٔ ۱۸ - در مدح ملک اتسزای شه، که به جامت می صافی‌ست نه دُرد
- شمارهٔ ۱۹ - در تغزلتا گرد رخت سنبل تر کاشته‌اند
- شمارهٔ ۲۰ - در ذم مردم روزگارسوی در این قوم ، که کمتر ز خرند
- شمارهٔ ۲۱ - در شکوههر کس ، که نهاد کار ما می بیند
- شمارهٔ ۲۲ - در مدح رکن الدینایام بکام رکن دین خواهد بود
- شمارهٔ ۲۳ - در تغزلمی‌رفت و گلاب از سمنش می بارید
- شمارهٔ ۲۴ - در مرثیۀ اتسزشاها ، فلک از سیاستت می لرزید
درباره‌ی وطواط
امام سعدالملک رشیدالدین محمد بن محمد بن عبدالجلیل عمری کاتب بلخی معروف به رشید وطواط شاعر نامی قرن ششم است. وی در سال ۴۸۱ هجری قمری در بلخ چشم به جهان گشود و در سال ۵۷۳ هجری قمری در گرگانج خوارزم بدرود حیات گفت. وی دبیر دیوان اتسز خوارزمشاه بود و به خاطر اندام کوچکش به او لقب «وطواط» (به معنای خفاش یا نوعی پرستو) دادن...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.