پرش به محتوای اصلی
وطواط وطواط

رباعیات

شمارهٔ ۱۷ - در شکوه

در محنت این زمانهٔ بی فریاد

دور از تو چنانم که بداندیش تو باد

در نسخه اصلی این بیت نوشته نشده

...........

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۹ - در تغزلتا گرد رخت سنبل تر کاشته‌اند
  2. شمارهٔ ۲۰ - در ذم مردم روزگارسوی در این قوم ، که کمتر ز خرند
  3. شمارهٔ ۲۱ - در شکوههر کس ، که نهاد کار ما می بیند
  4. شمارهٔ ۲۲ - در مدح رکن الدینایام بکام رکن دین خواهد بود
  5. شمارهٔ ۲۳ - در تغزلمی‌رفت و گلاب از سمنش می بارید
  6. شمارهٔ ۲۴ - در مرثیۀ اتسزشاها ، فلک از سیاستت می لرزید
  7. شمارهٔ ۲۵ - در تغزلامروز بی رخت ، ای سیمین بر
  8. شمارهٔ ۲۶ - در مدح ملک اتسزبخشندهٔ نعمت و ستانندهٔ عز
همه‌ی رباعیات ←

وطواط درباره‌ی وطواط

امام سعدالملک رشیدالدین محمد بن محمد بن عبدالجلیل عمری کاتب بلخی معروف به رشید وطواط شاعر نامی قرن ششم است. وی در سال ۴۸۱ هجری قمری در بلخ چشم به جهان گشود و در سال ۵۷۳ هجری قمری در گرگانج خوارزم بدرود حیات گفت. وی دبیر دیوان اتسز خوارزمشاه بود و به خاطر اندام کوچکش به او لقب «وطواط» (به معنای خفاش یا نوعی پرستو) دادن...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.