پرش به محتوای اصلی
وطواط وطواط

رباعیات

شمارهٔ ۲۶ - در مدح ملک اتسز

بخشندهٔ نعمت و ستانندهٔ عز

بندندهٔ دشمن و گشایندهٔ دز

ایام ازو خیره و گردون عاجز

خوارزمشه عالم و عادل اتسز

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۸ - در مدح ملک اتسزآنان ، که بقوتند اندازهٔ پیل
  2. شمارهٔ ۲۹ - در هجاای خواجه ، ضیا شود ز روی تو ظلم
  3. شمارهٔ ۳۰ - در تغزلبس شب به دعا دو دست برداشته ام
  4. شمارهٔ ۳۱ - در تغزلدر دل ز غم عشق تو ناری دارم
  5. شمارهٔ ۳۲ - در تغزلبگسست ز صحبت من آن دل گسلم
  6. شمارهٔ ۳۳ - در شکوهگفتم که: به مدحتِ تو خورشید شوم
  7. شمارهٔ ۳۴ - در تغزلبویت شنوم ز باد، بیهوش شوم
  8. شمارهٔ ۳۵ - در تغزلدر منزل غم فگنده مفرش ماییم
همه‌ی رباعیات ←

وطواط درباره‌ی وطواط

امام سعدالملک رشیدالدین محمد بن محمد بن عبدالجلیل عمری کاتب بلخی معروف به رشید وطواط شاعر نامی قرن ششم است. وی در سال ۴۸۱ هجری قمری در بلخ چشم به جهان گشود و در سال ۵۷۳ هجری قمری در گرگانج خوارزم بدرود حیات گفت. وی دبیر دیوان اتسز خوارزمشاه بود و به خاطر اندام کوچکش به او لقب «وطواط» (به معنای خفاش یا نوعی پرستو) دادن...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.