پرش به محتوای اصلی
وطواط وطواط

رباعیات

شمارهٔ ۳۰ - در تغزل

بس شب به دعا دو دست برداشته ام

بس روز به راه تو نظر داشته ام

از خویشتنم خیر مبادا ! همه عمر

گر بی تو ز خویشتن خبر داشته ام

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۲ - در تغزلبگسست ز صحبت من آن دل گسلم
  2. شمارهٔ ۳۳ - در شکوهگفتم که: به مدحتِ تو خورشید شوم
  3. شمارهٔ ۳۴ - در تغزلبویت شنوم ز باد، بیهوش شوم
  4. شمارهٔ ۳۵ - در تغزلدر منزل غم فگنده مفرش ماییم
  5. شمارهٔ ۳۶ - در شکوهبر یاد تو ، بی تو ، این جهان گذران
  6. شمارهٔ ۳۷ - در تغزلای روی تو فردوس برین دل من
  7. شمارهٔ ۳۸ - در تغزلای من ز غمت وطن در آتش کرده
  8. شمارهٔ ۳۹ - در مدیحه گویدای دست زمانه بسته از بیدادی
همه‌ی رباعیات ←

وطواط درباره‌ی وطواط

امام سعدالملک رشیدالدین محمد بن محمد بن عبدالجلیل عمری کاتب بلخی معروف به رشید وطواط شاعر نامی قرن ششم است. وی در سال ۴۸۱ هجری قمری در بلخ چشم به جهان گشود و در سال ۵۷۳ هجری قمری در گرگانج خوارزم بدرود حیات گفت. وی دبیر دیوان اتسز خوارزمشاه بود و به خاطر اندام کوچکش به او لقب «وطواط» (به معنای خفاش یا نوعی پرستو) دادن...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.