وطواط
شمارهٔ ۳۹ - در مدیحه گوید
ای دست زمانه بسته از بیدادی
وز دست گشاده داد بخشش دادی
تا بندهٔ تو شدم ز غم آزادم
از بندگی توام مباد آزادی
وطواط
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۴۱ - در مدح رکن الدینای رکن الدین ، ز ابر و دریا بیشی
- شمارهٔ ۴۲ - در تغزلاز حسرت رخسار تو ، ای زیباروی
- شمارهٔ ۴۳ - در مدح ملک اتسزشاها ، بجلال ، آسمانی گویی
درباره‌ی وطواط
امام سعدالملک رشیدالدین محمد بن محمد بن عبدالجلیل عمری کاتب بلخی معروف به رشید وطواط شاعر نامی قرن ششم است. وی در سال ۴۸۱ هجری قمری در بلخ چشم به جهان گشود و در سال ۵۷۳ هجری قمری در گرگانج خوارزم بدرود حیات گفت. وی دبیر دیوان اتسز خوارزمشاه بود و به خاطر اندام کوچکش به او لقب «وطواط» (به معنای خفاش یا نوعی پرستو) دادن...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.