وطواط
شمارهٔ ۲۱ - در شکوه
هر کس ، که نهاد کار ما می بیند
دامن ز وفای ما همی در چیند
روزی ، که ز منزل بقا برخیزد
کس نیست که در ماتم ما بنشیند
وطواط
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۲۳ - در تغزلمی‌رفت و گلاب از سمنش می بارید
- شمارهٔ ۲۴ - در مرثیۀ اتسزشاها ، فلک از سیاستت می لرزید
- شمارهٔ ۲۵ - در تغزلامروز بی رخت ، ای سیمین بر
- شمارهٔ ۲۶ - در مدح ملک اتسزبخشندهٔ نعمت و ستانندهٔ عز
- شمارهٔ ۲۷ - نیز در مدح ملک اتسزای طالع تو عهدهٔ هر کام فلک
- شمارهٔ ۲۸ - در مدح ملک اتسزآنان ، که بقوتند اندازهٔ پیل
- شمارهٔ ۲۹ - در هجاای خواجه ، ضیا شود ز روی تو ظلم
- شمارهٔ ۳۰ - در تغزلبس شب به دعا دو دست برداشته ام
درباره‌ی وطواط
امام سعدالملک رشیدالدین محمد بن محمد بن عبدالجلیل عمری کاتب بلخی معروف به رشید وطواط شاعر نامی قرن ششم است. وی در سال ۴۸۱ هجری قمری در بلخ چشم به جهان گشود و در سال ۵۷۳ هجری قمری در گرگانج خوارزم بدرود حیات گفت. وی دبیر دیوان اتسز خوارزمشاه بود و به خاطر اندام کوچکش به او لقب «وطواط» (به معنای خفاش یا نوعی پرستو) دادن...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.