وطواط
شمارهٔ ۱۳ - در تغزل
یک چند ، چو کار من ز تو ساز گرفت
طبع تو ره ملالت و ناز گرفت
یا دست نبایست به من داد به عهد
یا پای نبایست ز من باز گرفت
وطواط
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۵ - در تغزلمشک تبتی رنگ ز موی تو گرفت
- شمارهٔ ۱۶ - در مدح ملک اتسزای فتح و ظفر بندهٔ کوس و علمت
- شمارهٔ ۱۷ - در شکوهدر محنت این زمانهٔ بی فریاد
- شمارهٔ ۱۸ - در مدح ملک اتسزای شه، که به جامت می صافی‌ست نه دُرد
- شمارهٔ ۱۹ - در تغزلتا گرد رخت سنبل تر کاشته‌اند
- شمارهٔ ۲۰ - در ذم مردم روزگارسوی در این قوم ، که کمتر ز خرند
- شمارهٔ ۲۱ - در شکوههر کس ، که نهاد کار ما می بیند
- شمارهٔ ۲۲ - در مدح رکن الدینایام بکام رکن دین خواهد بود
درباره‌ی وطواط
امام سعدالملک رشیدالدین محمد بن محمد بن عبدالجلیل عمری کاتب بلخی معروف به رشید وطواط شاعر نامی قرن ششم است. وی در سال ۴۸۱ هجری قمری در بلخ چشم به جهان گشود و در سال ۵۷۳ هجری قمری در گرگانج خوارزم بدرود حیات گفت. وی دبیر دیوان اتسز خوارزمشاه بود و به خاطر اندام کوچکش به او لقب «وطواط» (به معنای خفاش یا نوعی پرستو) دادن...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.