پرش به محتوای اصلی
وطواط وطواط

رباعیات

شمارهٔ ۱۰ - در تغزل

چشمی دارم ، همه پر از صورت دوست

با دیده مرا خوش است ، چون دوست در اوست

از دیده و دوست فرق کردن نه نکوست

یا اوست بجای دیده یا دیده خود اوست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲ - در تغزلچون چرخ همیشه رسم تو طنازیست
  2. شمارهٔ ۱۳ - در تغزلیک چند ، چو کار من ز تو ساز گرفت
  3. شمارهٔ ۱۴ - در تغزلدل جام وفا به دست اخلاص گرفت
  4. شمارهٔ ۱۵ - در تغزلمشک تبتی رنگ ز موی تو گرفت
  5. شمارهٔ ۱۶ - در مدح ملک اتسزای فتح و ظفر بندهٔ کوس و علمت
  6. شمارهٔ ۱۷ - در شکوهدر محنت این زمانهٔ بی فریاد
  7. شمارهٔ ۱۸ - در مدح ملک اتسزای شه‌، که به جامت می صافی‌ست نه دُرد
  8. شمارهٔ ۱۹ - در تغزلتا گرد رخت سنبل تر کاشته‌اند
همه‌ی رباعیات ←

وطواط درباره‌ی وطواط

امام سعدالملک رشیدالدین محمد بن محمد بن عبدالجلیل عمری کاتب بلخی معروف به رشید وطواط شاعر نامی قرن ششم است. وی در سال ۴۸۱ هجری قمری در بلخ چشم به جهان گشود و در سال ۵۷۳ هجری قمری در گرگانج خوارزم بدرود حیات گفت. وی دبیر دیوان اتسز خوارزمشاه بود و به خاطر اندام کوچکش به او لقب «وطواط» (به معنای خفاش یا نوعی پرستو) دادن...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.