وطواط
شمارهٔ ۲ - در شکوه
آن دست زنان و پای کوبان پیوست
زین پیش گذشتن من از کوی تو هست
آن دست مرا کنون بر آورد از پای
و آن پای مرا کنون در افگند ز دست
وطواط
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۴ - در تغزلمعشوقه دلم به تیر اندوه بخست
- شمارهٔ ۵ - در تغزلبا عیب خریدی تو مرا روزِ نخست
- شمارهٔ ۶ - سلطان تکش بن اتسز در دوشنبه ۲۲ربع الاخر سنۀ ۵۶۸ در خوارزم بر تخت نشست رشید این رباعی بر وی بخواندجدت ورق زمانه از ظلم بشست
- شمارهٔ ۷ - در مدح وزیرشطرنج وزارت تو فرزین طلبست
- شمارهٔ ۸ - در تغزلآن دلبر ماهرخ ، که جانان منست
- شمارهٔ ۹ - در مدح کمال الدینعنوان ظفر نام کمال الدین است
- شمارهٔ ۱۰ - در تغزلچشمی دارم ، همه پر از صورت دوست
- شمارهٔ ۱۱ - در شکوهدشمن چو بدانست که : احوالم چیست
درباره‌ی وطواط
امام سعدالملک رشیدالدین محمد بن محمد بن عبدالجلیل عمری کاتب بلخی معروف به رشید وطواط شاعر نامی قرن ششم است. وی در سال ۴۸۱ هجری قمری در بلخ چشم به جهان گشود و در سال ۵۷۳ هجری قمری در گرگانج خوارزم بدرود حیات گفت. وی دبیر دیوان اتسز خوارزمشاه بود و به خاطر اندام کوچکش به او لقب «وطواط» (به معنای خفاش یا نوعی پرستو) دادن...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.