وطواط
شمارهٔ ۱ - در مدح ملک اتسز
ای همت تو تاخته بر گردون اسب
هر مدح ، که گویند ، تو را باشد حسب
تو شاه جهانی و جهان جمله تو راست
یک نیمه به میراث و دگر نیمه به کسب
وطواط
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۳ - در تغزلچون فندق مهر تو دهانم بربست
- شمارهٔ ۴ - در تغزلمعشوقه دلم به تیر اندوه بخست
- شمارهٔ ۵ - در تغزلبا عیب خریدی تو مرا روزِ نخست
- شمارهٔ ۶ - سلطان تکش بن اتسز در دوشنبه ۲۲ربع الاخر سنۀ ۵۶۸ در خوارزم بر تخت نشست رشید این رباعی بر وی بخواندجدت ورق زمانه از ظلم بشست
- شمارهٔ ۷ - در مدح وزیرشطرنج وزارت تو فرزین طلبست
- شمارهٔ ۸ - در تغزلآن دلبر ماهرخ ، که جانان منست
- شمارهٔ ۹ - در مدح کمال الدینعنوان ظفر نام کمال الدین است
- شمارهٔ ۱۰ - در تغزلچشمی دارم ، همه پر از صورت دوست
درباره‌ی وطواط
امام سعدالملک رشیدالدین محمد بن محمد بن عبدالجلیل عمری کاتب بلخی معروف به رشید وطواط شاعر نامی قرن ششم است. وی در سال ۴۸۱ هجری قمری در بلخ چشم به جهان گشود و در سال ۵۷۳ هجری قمری در گرگانج خوارزم بدرود حیات گفت. وی دبیر دیوان اتسز خوارزمشاه بود و به خاطر اندام کوچکش به او لقب «وطواط» (به معنای خفاش یا نوعی پرستو) دادن...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.