پرش به محتوای اصلی
وطواط وطواط

رباعیات

شمارهٔ ۴ - در تغزل

معشوقه دلم به تیر اندوه بخست

حیران شدم و کسم نمی‌گیرد دست

مسکین تن من به پای محنت شد پست

دست غم دوست پشت من خرد شکست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶ - سلطان تکش بن اتسز در دوشنبه ۲۲ربع الاخر سنۀ ۵۶۸ در خوارزم بر تخت نشست رشید این رباعی بر وی بخواندجدت ورق زمانه از ظلم بشست
  2. شمارهٔ ۷ - در مدح وزیرشطرنج وزارت تو فرزین طلبست
  3. شمارهٔ ۸ - در تغزلآن دلبر ماهرخ ، که جانان منست
  4. شمارهٔ ۹ - در مدح کمال الدینعنوان ظفر نام کمال الدین است
  5. شمارهٔ ۱۰ - در تغزلچشمی دارم ، همه پر از صورت دوست
  6. شمارهٔ ۱۱ - در شکوهدشمن چو بدانست که : احوالم چیست
  7. شمارهٔ ۱۲ - در تغزلچون چرخ همیشه رسم تو طنازیست
  8. شمارهٔ ۱۳ - در تغزلیک چند ، چو کار من ز تو ساز گرفت
همه‌ی رباعیات ←

وطواط درباره‌ی وطواط

امام سعدالملک رشیدالدین محمد بن محمد بن عبدالجلیل عمری کاتب بلخی معروف به رشید وطواط شاعر نامی قرن ششم است. وی در سال ۴۸۱ هجری قمری در بلخ چشم به جهان گشود و در سال ۵۷۳ هجری قمری در گرگانج خوارزم بدرود حیات گفت. وی دبیر دیوان اتسز خوارزمشاه بود و به خاطر اندام کوچکش به او لقب «وطواط» (به معنای خفاش یا نوعی پرستو) دادن...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.