وطواط
شمارهٔ ۷۷ - در مرثیۀ رافع بن علاء
ای رافع علا ، ز وفات توام غمیست
کان غم نگشت خواهد هرگز گذارده
صد بار گر ببارم از دیده خون دل
یک حق نعمت تو نگردد گزارده
وطواط
ادامه‌ی مقطعات
- شمارهٔ ۷۹ - در مدیحهای همه عاقلان بطوع و بطبع
- شمارهٔ ۸۰ - در حق ملک اتسزای شاه ، بی سفینهٔ جود تو مانده ام
- شمارهٔ ۸۱ - در مدح پادشاهخدایگانا ، آنی که دشمنان ترا
- شمارهٔ ۸۲ - در حق جمال الدوله حریجمال دولت حری ، بافضل
- شمارهٔ ۸۳ - در حق فخر الدیناجل فخر دین ، ای کریم جهان
- شمارهٔ ۸۴ - در حق جمال الدینای یگانه جمال دولت و دین
- شمارهٔ ۸۵ - در صنعت مقطعاز دل راد او رود رادی
- شمارهٔ ۸۶ - در حق حمید الدیندر هنر ، ای حمید دین رسول
درباره‌ی وطواط
امام سعدالملک رشیدالدین محمد بن محمد بن عبدالجلیل عمری کاتب بلخی معروف به رشید وطواط شاعر نامی قرن ششم است. وی در سال ۴۸۱ هجری قمری در بلخ چشم به جهان گشود و در سال ۵۷۳ هجری قمری در گرگانج خوارزم بدرود حیات گفت. وی دبیر دیوان اتسز خوارزمشاه بود و به خاطر اندام کوچکش به او لقب «وطواط» (به معنای خفاش یا نوعی پرستو) دادن...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.