پرش به محتوای اصلی
واعظ قزوینی واعظ قزوینی

رباعیات

شمارهٔ ۱۱۱

کم گو، که بود سخن چو در مکنون

گردد ز کمی قیمت این در افزون

تنگی ز دهن از آن پسندیده بود

تا حرف از آن شمرده آید بیرون

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۱۳شد وعده اگر خلاف در حضرت تو
  2. شمارهٔ ۱۱۴واعظ چه کسست؟ کمترین بنده تو!
  3. شمارهٔ ۱۱۵پر در پی وصل آرزوها تک و دو
  4. شمارهٔ ۱۱۶دردی که بسوی چاره ساز آیی کو؟
  5. شمارهٔ ۱۱۷از بهر شناساییت از لطف اله
  6. شمارهٔ ۱۱۸ای از مرض حرص ترا دل مرده
  7. شمارهٔ ۱۱۹شاهی خواهی، گدایی از دست مده
  8. شمارهٔ ۱۲۰هستی نبود، جز غم و رنج و تعبی
همه‌ی رباعیات ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.