پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۷۰دست ما و دامنش از بس بهم خو کرده اند
  2. شمارهٔ ۷۱شود ز نرمی بسیار، خصم سرکش تند
  3. شمارهٔ ۷۲خصم چون تندی کند، افتادگی آن را رواست
  4. شمارهٔ ۷۳آهم از تاب گل روی تو، آتش فام است
  5. شمارهٔ ۷۴خوشدلی کسی بجهان کار خردمندان است؟
  6. شمارهٔ ۷۵بر ما سخن سرد عزیزان نه گران است
  7. شمارهٔ ۷۶دشنام تو در زیر لب، از ما نه نهان است
  8. شمارهٔ ۷۷گفتم: به لب چاه زنخدان تو آن چیست؟
همه‌ی ابیات پراکنده ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.