شمارهٔ ۷۵

ادامه‌ی ابیات پراکنده

1. شمارهٔ ۷۷گفتم: به لب چاه زنخدان تو آن چیست؟
2. شمارهٔ ۷۸بی فکر تو، ناپاک دل از لوث جهانست
3. شمارهٔ ۷۹زر چو شد جمع، ز خود حادثه بر می آرد
4. شمارهٔ ۸۰قد چو خم گردید، روشن شد که وقت مردن است
5. شمارهٔ ۸۱تا خیال رخ او، شمع شب افروز من است
6. شمارهٔ ۸۲بسکه در خانه غیرش نتوانم دیدن
7. شمارهٔ ۸۳رشکم نبود گر همه بر تخت و نگین است
8. شمارهٔ ۸۴افتادگیم ساخته منظور نظرها