پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۸۲بسکه در خانه غیرش نتوانم دیدن
  2. شمارهٔ ۸۳رشکم نبود گر همه بر تخت و نگین است
  3. شمارهٔ ۸۴افتادگیم ساخته منظور نظرها
  4. شمارهٔ ۸۵لبریز ساغرت زمی ناب گشته است؟
  5. شمارهٔ ۸۶نبود گرت عطا، به رخ سائلان بخند
  6. شمارهٔ ۸۷تازگی در باغ حسنت بسکه بی اندازه است
  7. شمارهٔ ۸۸شد چو بینامت زبان، از کام بیرون کردنی است
  8. شمارهٔ ۸۹نیست دل را با هوسهای جهان در سینه جا
همه‌ی ابیات پراکنده ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.