پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۸۷تازگی در باغ حسنت بسکه بی اندازه است
  2. شمارهٔ ۸۸شد چو بینامت زبان، از کام بیرون کردنی است
  3. شمارهٔ ۸۹نیست دل را با هوسهای جهان در سینه جا
  4. شمارهٔ ۹۰ما را چو باز طایر دل پای بست تست
  5. شمارهٔ ۹۱حسن بیان مجوی ز ما دلشکستگان
  6. شمارهٔ ۹۲خنک آنکس، که از این مرحله چون آب روان
  7. شمارهٔ ۹۳کی توان دل کند از بزمی که آن بدخو نشست
  8. شمارهٔ ۹۴بر سرم از بس هوای آن پریوش پا فشرد
همه‌ی ابیات پراکنده ←

واعظ قزوینی درباره‌ی واعظ قزوینی

میرزا محمد رفیع ملقب به رفیع‌الدین مشهور به واعظ قزوینی (زادهٔ ۱۰۲۷ هجری قمری در قزوین، درگذشتهٔ ۱۰۹۰ هجری قمری در قزوین) فقیه و ادیب ایرانی است که به لحاظ شهرتش در وعظ و خطابه به واعظ قزوینی مشهور شد و همین تخلص را در اشعارش برگزید. وی علاوه بر دیوان شعر صاحب آثار دیگری همچون ابواب الجنان، الموعظة و الحملة الحیدریة م...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.