شمارهٔ ۹۲

ادامه‌ی ابیات پراکنده

1. شمارهٔ ۹۴بر سرم از بس هوای آن پریوش پا فشرد
2. شمارهٔ ۹۵ما را چو باز رشته جان‌ها به دست اوست
3. شمارهٔ ۹۶نقطه جیم جمال، آن غنچه خندان اوست
4. شمارهٔ ۹۷دور باش غمزه نگذارد نگه را سوی دوست
5. شمارهٔ ۹۸مباش این همه دربند زینت دنیا
6. شمارهٔ ۹۹از جهان، ما را رخی پر گرد و دامان تریست
7. شمارهٔ ۱۰۰از جفا گر، جز جفا ناید بهر حالی که هست
8. شمارهٔ ۱۰۱ترکست که سازد غنی از خلق، و گر نه