پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۳۷

به پای شوق گشتم هرطرف بسیار در صحرا

کشیدم شکل حیرانی بدین پرگار در صحرا

ندارد شهر، میدان غبارانگیزی آهم

به سان گردباد استاده ام ناچار در صحرا

نسیم نرگس مستت کند چون شهرپیمایی

به جای لاله، روید ساغر سرشار در صحرا

طریق اختلاط شهریانم یاد می آید

چو می بینم به هر سو راه ناهموار در صحرا

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۹پیش هر باد، ز بی برگی خود می نالد
  2. شمارهٔ ۴۰غارتگر حیا نکنی جام باده را
  3. شمارهٔ ۴۱کو دم گرمی که سوزد پنبه گوش مرا
  4. شمارهٔ ۴۲بوسه به پیغام داد و گشت پشیمان
  5. شمارهٔ ۴۳چو رو دهد بر آن شوخ مست، رفتن ما
  6. شمارهٔ ۴۴شمع! بنشین ز طربخانه پروانه جدا
  7. شمارهٔ ۴۵آن زلف سیه دل سبکپا
  8. شمارهٔ ۴۶محتسب می افکند بیهوده در هنگامه سنگ
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.