پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۳۵

جامده آیینه را نزدیک، کان دور از ادب

تکیه گاه خویش می خواهد سر زانوت را

غنچه من! چون گل مهتاب از بس نازکی

با دماغ یاسمین نتوان شنیدن بوت را

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۷به پای شوق گشتم هرطرف بسیار در صحرا
  2. شمارهٔ ۳۸ما بیخبران، راست رو بزم خطاییم
  3. شمارهٔ ۳۹پیش هر باد، ز بی برگی خود می نالد
  4. شمارهٔ ۴۰غارتگر حیا نکنی جام باده را
  5. شمارهٔ ۴۱کو دم گرمی که سوزد پنبه گوش مرا
  6. شمارهٔ ۴۲بوسه به پیغام داد و گشت پشیمان
  7. شمارهٔ ۴۳چو رو دهد بر آن شوخ مست، رفتن ما
  8. شمارهٔ ۴۴شمع! بنشین ز طربخانه پروانه جدا
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.