پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۳

بیند چگونه غیر تو بیننده خدا

خواهد ترا نمود نماینده خدا

نام جدایی ات ز خدا چون برد کسی؟

نور تو گشت صنع فروزنده خدا

چشم دلی که نوبر بینش نکرده است

گردد ز دیدن تو شناسنده خدا

از من نه کار صومعه آید، نه کار دیر

گشتم به دیر و صومعه شرمنده خدا

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۵در محبت سست بنیادیم چون قصر حباب
  2. شمارهٔ ۶دلم در نازکی باج از پر پروانه می گیرد
  3. شمارهٔ ۷گر دلم نالان شد از دست بتان، عیبش مکن
  4. شمارهٔ ۸در بام فلک، ماه چه سان رنگ نبازد؟
  5. شمارهٔ ۹دوران چگونه با تو کند هم پیاله ام؟
  6. شمارهٔ ۱۰ز گلها، سروها را دورمنشان ای چمن پرور
  7. شمارهٔ ۱۱بردار فنا، رنگ دگر شد سخن از ما
  8. شمارهٔ ۱۲ستاره چشم می پوشد ز غصه
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.