پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۲

تا نام تو سردفتر معنی ست رقم را

برفرد بیان، سجده ضرور است قلم را

گر وسعت خلقت به نبی ضابطه می داد

از خانه ات اخراج نمی کرد صنم را

شوق تو به گل کاری اشکم چو زند دست

آرایش دستار دهد باغ ارم را

زان پیش که بنیاد شود کلبه شادی

در کوچه ما ساخت قضا، خانه غم را

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۴فردوس را نمونه ساغر دهد به ما
  2. شمارهٔ ۵در محبت سست بنیادیم چون قصر حباب
  3. شمارهٔ ۶دلم در نازکی باج از پر پروانه می گیرد
  4. شمارهٔ ۷گر دلم نالان شد از دست بتان، عیبش مکن
  5. شمارهٔ ۸در بام فلک، ماه چه سان رنگ نبازد؟
  6. شمارهٔ ۹دوران چگونه با تو کند هم پیاله ام؟
  7. شمارهٔ ۱۰ز گلها، سروها را دورمنشان ای چمن پرور
  8. شمارهٔ ۱۱بردار فنا، رنگ دگر شد سخن از ما
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.