پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۴

فردوس را نمونه ساغر دهد به ما

آن ساقیی که باده ز کوثر دهد به ما

آزادگان چو سرو به دست تهی خوشند

بهر چه آن بهار کرم،زر دهد به ما؟

ما را ز اهتمام توکل پسند نیست

روزی رسان چو رزق مقرر دهد به ما

طغرا امید هست که بحرآفرین شعر

جوش سخن ازین نمکین تر دهد به ما

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۶دلم در نازکی باج از پر پروانه می گیرد
  2. شمارهٔ ۷گر دلم نالان شد از دست بتان، عیبش مکن
  3. شمارهٔ ۸در بام فلک، ماه چه سان رنگ نبازد؟
  4. شمارهٔ ۹دوران چگونه با تو کند هم پیاله ام؟
  5. شمارهٔ ۱۰ز گلها، سروها را دورمنشان ای چمن پرور
  6. شمارهٔ ۱۱بردار فنا، رنگ دگر شد سخن از ما
  7. شمارهٔ ۱۲ستاره چشم می پوشد ز غصه
  8. شمارهٔ ۱۳زمین در سایه خم می زند گلبانگ جوش اینجا
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.