پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۶

دلم در نازکی باج از پر پروانه می گیرد

بشوی از نرگس خود، سرمه آتش نگاهی را

رخ آن گلعذار از بس که شاداب است، می ترسم

که موج تازگی شوید ز ابرویش سیاهی را!

چو آن سرو چمان را برکنار جو گذار افتد

کند استاده، شوق پای بوسش آب راهی را!

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۸در بام فلک، ماه چه سان رنگ نبازد؟
  2. شمارهٔ ۹دوران چگونه با تو کند هم پیاله ام؟
  3. شمارهٔ ۱۰ز گلها، سروها را دورمنشان ای چمن پرور
  4. شمارهٔ ۱۱بردار فنا، رنگ دگر شد سخن از ما
  5. شمارهٔ ۱۲ستاره چشم می پوشد ز غصه
  6. شمارهٔ ۱۳زمین در سایه خم می زند گلبانگ جوش اینجا
  7. شمارهٔ ۱۴منت خضر بر سرم نیست، چو شمع انجمن
  8. شمارهٔ ۱۵زین دودمان ندیدیم خونگرمی شراری
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.