پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۱۴۹

ره به درمان ندهم، راهنما آگاه است

نکنم بیخودی از درد، خدا آگاه است

می توان عکس نگه درگل رخسارش دید

نیست آیینه بدین آب، صفا آگاه است

نگهش با مژه، هم بزم نگردیده هنوز

شرم ازین قصه خبردار و حیا آگاه است

بی نسیم گل رویت، ره شادابی را

لاله صدبار غلط کرده، صبا آگاه است

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۵۱مشو مهمان من، ای مرغ روزی خوار آزادی
  2. شمارهٔ ۱۵۲ارغنون کهنه شد و چنگ و رباب از هم ریخت
  3. شمارهٔ ۱۵۳شادمانی با دلم بیگانه و غم دشمن است
  4. شمارهٔ ۱۵۴مفلس کوچه عشقیم، کریم اینجا کیست
  5. شمارهٔ ۱۵۵کسی فارغ از کار دنیا نشست
  6. شمارهٔ ۱۵۶چو مژگان جز به قصد دیدن غیر
  7. شمارهٔ ۱۵۷بیا که بی سرزلف تو موج باده ناب
  8. شمارهٔ ۱۵۸ساغر می در کف او، رنگ و بوی گل گرفت
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.