پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۱۵۵

کسی فارغ از کار دنیا نشست

که زانو به زانوی مینا نشست

تذروی ست از چشمه سار طرب

حبابی که در جوی صهبا نشست

به تعظیم برخاست کهسار غم

چو مجنون به دامان صحرا نشست

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۵۷بیا که بی سرزلف تو موج باده ناب
  2. شمارهٔ ۱۵۸ساغر می در کف او، رنگ و بوی گل گرفت
  3. شمارهٔ ۱۵۹پرواز شوق دارم، تا در تنم شراب است
  4. شمارهٔ ۱۶۰خاطر از محصول کشت ناامیدی جمع شد
  5. شمارهٔ ۱۶۱ای گل، همه تن لب شده در وصف بهاری
  6. شمارهٔ ۱۶۲چون نریزد غم شراب تلخکامی در قدح؟
  7. شمارهٔ ۱۶۳رنگم از چهره به ذوق لب بام تو پرید
  8. شمارهٔ ۱۶۴آخر شدن حسن بتان، اول داغ است
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.