پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۱۵۷

بیا که بی سرزلف تو موج باده ناب

به رنگ حلقه ماتم، کدورت انگیز است

بهار حسن ترا برگ ریز عشوه مباد

که از هوای توام ابردیده گل بیز است

به دور نرگس او، دل ز خون لبالب کن

که می پرست، طلبکار جام لبریز است

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۵۹پرواز شوق دارم، تا در تنم شراب است
  2. شمارهٔ ۱۶۰خاطر از محصول کشت ناامیدی جمع شد
  3. شمارهٔ ۱۶۱ای گل، همه تن لب شده در وصف بهاری
  4. شمارهٔ ۱۶۲چون نریزد غم شراب تلخکامی در قدح؟
  5. شمارهٔ ۱۶۳رنگم از چهره به ذوق لب بام تو پرید
  6. شمارهٔ ۱۶۴آخر شدن حسن بتان، اول داغ است
  7. شمارهٔ ۱۶۵ای حسن تو سرچشمه غوغای قیامت
  8. شمارهٔ ۱۶۶به مردم قرض دادن بینوایی ست
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.