پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۱۶۵

ای حسن تو سرچشمه غوغای قیامت

جویای وصالت، چمن آرای قیامت

امروزم اگر دامن وصلت ندهد دست

دست من و دامان تو فردای قیامت

آیینه به دست آر [و] ببین صورت خود را

گر هست ترا ذوق تماشای قیامت

زین گونه که هر روز کنی وعده به فردا

ترسم که شود وعده به فردای قیامت

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۶۷چو طبع داد خدا، گومده به ما فرزند
  2. شمارهٔ ۱۶۸اشک، گستاخانه با این چشم خون پالا نشست
  3. شمارهٔ ۱۶۹بس که از بارش اشکم در و دیوار نماند
  4. شمارهٔ ۱۷۰بی زلف سیه، دلبری از خال نیاید
  5. شمارهٔ ۱۷۱گشت عمر بخت ما، در رنگ مخمل، صرف خواب
  6. شمارهٔ ۱۷۲ما تشنگان ز شیشه می آب می خوریم
  7. شمارهٔ ۱۷۳چه سان خود را ز عشقت باز دارم؟
  8. شمارهٔ ۱۷۴دنیا و آخرت چو ترازو فتاده است
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.