پرش به محتوای اصلی
طغرای مشهدی طغرای مشهدی

ابیات برگزیده از غزلیات

شمارهٔ ۱۵۱

مشو مهمان من، ای مرغ روزی خوار آزادی

مرا گر هست آب و دانه ای، در دام صیاد است

به آن زلفی که صد آهش به دنبال است سرگرمم

چراغم گشت روشن، در شبی کز هر طرف باد است

جناغی بسته بود آن شوخ در روز ازل با من

به دستم داد امشب ساغر می، گفتمش یاد است!

گهی با خاک یکسانم، گهی همچشم کیوانم

نصیب و قسمت من در جهان چون کاغذ باد است

ادامه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۵۳شادمانی با دلم بیگانه و غم دشمن است
  2. شمارهٔ ۱۵۴مفلس کوچه عشقیم، کریم اینجا کیست
  3. شمارهٔ ۱۵۵کسی فارغ از کار دنیا نشست
  4. شمارهٔ ۱۵۶چو مژگان جز به قصد دیدن غیر
  5. شمارهٔ ۱۵۷بیا که بی سرزلف تو موج باده ناب
  6. شمارهٔ ۱۵۸ساغر می در کف او، رنگ و بوی گل گرفت
  7. شمارهٔ ۱۵۹پرواز شوق دارم، تا در تنم شراب است
  8. شمارهٔ ۱۶۰خاطر از محصول کشت ناامیدی جمع شد
همه‌ی ابیات برگزیده از غزلیات ←

طغرای مشهدی درباره‌ی طغرای مشهدی

طغرای مشهدی (درگذشته در سال ۱۰۷۸ ق) شاعر، نویسنده، سخن‌سرا و از مترسلان برجستهٔ سبک هندی است که در سدهٔ یازدهم هجری می‌زیسته است. طغرا در مشهد زاده شد و در همانجا به تحصیل ادب پرداخت. در اواخر دوران جهانگیر گورکانی (حکومت: ۱۰۱۴–۱۰۳۷ قمری) به هند رفت. پس از مدتی، به‌عنوان منشی شاهزاده مرادبخش پسر شاه جهان (متوفی ۱۰۷۰ ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.