پرش به محتوای اصلی
وفایی شوشتری وفایی شوشتری

رباعیات

شمارهٔ ۸

این دختر رز، که مادرش انگور است

تلخ است ولی مایه ی چندین سور است

پنهان باید چو جان شیرینش داشت

از دیدهٔ بد، که چشم زاهد شور است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۰در آرزوی جرعه ی می جانم سوخت
  2. شمارهٔ ۱۱گفتی که به وقت مردن آیم به سرت
  3. شمارهٔ ۱۲زهّاد، به دخت رز، ببندند نکاح
  4. شمارهٔ ۱۳بر دوش پیمبر چو علی بالا، شد
  5. شمارهٔ ۱۴کس کو که توان علی به عینین بیند
  6. شمارهٔ ۱۵در خلقت مرتضی به هنگام وجود
  7. شمارهٔ ۱۶گر بنده گنه ز رحمتت بیش کند
  8. شمارهٔ ۱۷کس صرفه ز سودای قیامت نبرد
همه‌ی رباعیات ←

وفایی شوشتری درباره‌ی وفایی شوشتری

ملا فتح‌الله وفایی شوشتری (زادهٔ ۱۲۰۸ شمسی در شوشتر، درگذشتهٔ ۱۳۰۳ شمسی در نجف) شاعر، صوفی و عارف قرن سیزدهم هجری بود. از حکیم وفائی شوشتری که در عصر قاجاریه می‌زیست چند اثر از جمله دیوان وفایی، سراج المحتاج، الطباق الذهب، شهاب ثاقب و رساله الجبر و التفویص بجای مانده است. کتاب دیوان وفایی در سال ۱۳۲۰ شمسی به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.