پرش به محتوای اصلی
وفایی شوشتری وفایی شوشتری

رباعیات

شمارهٔ ۱۳

بر دوش پیمبر چو علی بالا، شد

بگذشت ز قوسین و به اوادنی شد

معراج نبی به هر کجا بود از وی

یک قامت احمدی علی اعلی شد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۵در خلقت مرتضی به هنگام وجود
  2. شمارهٔ ۱۶گر بنده گنه ز رحمتت بیش کند
  3. شمارهٔ ۱۷کس صرفه ز سودای قیامت نبرد
  4. شمارهٔ ۱۸در گلشن عمر ما بهاری نبود
  5. شمارهٔ ۱۹زاهد که ز کوی معنی آواره شود
  6. شمارهٔ ۲۰این قوم که نام زهد بر خود بستند
  7. شمارهٔ ۲۱یک جرعه ی می اگر، دهندم چه شود
  8. شمارهٔ ۲۲در کعبه ی گل باغ جنان خواهی دید
همه‌ی رباعیات ←

وفایی شوشتری درباره‌ی وفایی شوشتری

ملا فتح‌الله وفایی شوشتری (زادهٔ ۱۲۰۸ شمسی در شوشتر، درگذشتهٔ ۱۳۰۳ شمسی در نجف) شاعر، صوفی و عارف قرن سیزدهم هجری بود. از حکیم وفائی شوشتری که در عصر قاجاریه می‌زیست چند اثر از جمله دیوان وفایی، سراج المحتاج، الطباق الذهب، شهاب ثاقب و رساله الجبر و التفویص بجای مانده است. کتاب دیوان وفایی در سال ۱۳۲۰ شمسی به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.