پرش به محتوای اصلی
وفایی شوشتری وفایی شوشتری

رباعیات

شمارهٔ ۱۰

در آرزوی جرعه ی می جانم سوخت

از سر، تا پا تمام ارکانم سوخت

با این حالت «وفایی» ار خواهم مُرد

می دان تو یقین که دین و ایمانم سوخت

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲زهّاد، به دخت رز، ببندند نکاح
  2. شمارهٔ ۱۳بر دوش پیمبر چو علی بالا، شد
  3. شمارهٔ ۱۴کس کو که توان علی به عینین بیند
  4. شمارهٔ ۱۵در خلقت مرتضی به هنگام وجود
  5. شمارهٔ ۱۶گر بنده گنه ز رحمتت بیش کند
  6. شمارهٔ ۱۷کس صرفه ز سودای قیامت نبرد
  7. شمارهٔ ۱۸در گلشن عمر ما بهاری نبود
  8. شمارهٔ ۱۹زاهد که ز کوی معنی آواره شود
همه‌ی رباعیات ←

وفایی شوشتری درباره‌ی وفایی شوشتری

ملا فتح‌الله وفایی شوشتری (زادهٔ ۱۲۰۸ شمسی در شوشتر، درگذشتهٔ ۱۳۰۳ شمسی در نجف) شاعر، صوفی و عارف قرن سیزدهم هجری بود. از حکیم وفائی شوشتری که در عصر قاجاریه می‌زیست چند اثر از جمله دیوان وفایی، سراج المحتاج، الطباق الذهب، شهاب ثاقب و رساله الجبر و التفویص بجای مانده است. کتاب دیوان وفایی در سال ۱۳۲۰ شمسی به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.